Tanglish Talks: A samosa’s story

Posted on October 8, 2021

6


I keep writing scenes and other random stuff. Thought they’d make for fun blog posts, titled ‘Tanglish Talks’. Do read, share, mock, comment, ring the bell icon, whatever 🙂 !

விமான நிலையத்தில் இப்படி அப்படி பார்த்தேன்.
இட்லி உண்ண mood இல்லை.
ரகடா சமோசா என்கிற பம்பாய் உணவு
கண்ணில் பட்டது.
இந்த இரவு நேரத்தில் எண்ணெயில் பொறித்தது தேவையா?
வயிற்றை நாளை கலக்குமோ,
என்று நமக்கு பிடிக்காத teacher-ஐ போல்
கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருந்த மூளையை
Federer smash அடித்து தூர தள்ளி விட்டு
நாக்கை நம்பினேன்.
ஓரளவுக்கு நன்றாகத்தான் இருந்தது,
ஆயினும் அச்சம் தரும் வகையில்
பேப்பர் தட்டின் மேலோட்டமாக
எண்ணெய் ஓடைகள் சுற்றி சுற்றி ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அடுத்த நாள்.
உண்ணும் போது இருந்த கெட்டித்தனம்
இறக்கும் போது சமோசாவில் இல்லை.
குழம்பாக கொட்டியது.
(நல்ல வேளை ரஸமாக கொட்டவில்லை.)
ஆனால் அந்த கரம் மசாலாவின் காரம்
என் பின்புறத்திற்கு
ஒரு லேசான எரிமலை பூச்சு கொடுத்தது. 
ஆக மொத்தம்
பயந்த அளவுக்கு இல்லை.

நாம் உட்காரும் நேரம் தானே
தத்துவங்கள் தோன்றும்!
அதான் நாகேஷ். அதான் புத்தி.
அந்த சமோசாவை பற்றி யோசித்தேன்.
கொதிக்கும் பாத்திரத்தில் கொப்பளிக்கும் சூழலில் ஜனனம்.
Room temperature-க்கு வந்து பிறகு
அதன் அண்ணா- அக்காக்களுடன்
கண்ணாடி கதவு போட்ட shelf-இல் சிறிது நேரம் அளவளாவல்.
(சமோசா-வில் ஆண்-பெண் இருக்கிறதா
என்றெல்லாம் கேட்காதீர்கள்.
உலகத்தின் மிகப்பெரிய மர்மங்களில் இதுவும் ஒன்று.)
அப்புறம் என்னை போல் பசி கொண்ட ஒருத்தன் (or ஒருத்தி)
கடைக்காரரை — அதாவது அந்த சமோசாவின் அன்னையை — கேட்கும்போது
shelf-இலுருந்து விடுதலை.
அண்ணா-அக்காக்களுக்கு goodbye.
என் வாய்க்கு hello.

மெல்ல மெல்ல அதன் மரணம் துவங்குகிறது.
சூடு குறைய அதன் முக்கோண உடலை
நான் பிய்த்து பிய்த்து வைக்கிறேன்.
பிறகு என் நாவில், என் தொண்டையில், என் குடலில்
அதன் இறுதி சடங்குகள்.
ஒரு எட்டு மணி நேரம் கழித்து
இதுவரை நடமாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதன்
மயானத்தில் எப்படி சாம்பல் ஆகிறானோ
அது போல ஒரு தோற்ற-மாற்றம்.
ஒரு flush அடித்த பின் சாக்கடையில் சமாதி.
கடைசியில் என் மூளை கேட்கிறந்து:
நாம் ‘ஜீவன்’ என்று எதை சொல்கிறோமோ
அது இல்லாத சமோசா மாதிரி பொருட்களுக்கு
ஆத்மா இருக்கிறதா என்று.

உலகத்தின் மிகப்பெரிய மர்மங்களில்
இதுவும் ஒன்று.