Tanglish Talks: My things

Posted on October 30, 2021

8


I keep writing scenes and other random stuff. Thought they’d make for fun blog posts, titled ‘Tanglish Talks’. Do read, share, mock, comment, ring the bell icon, whatever 🙂 !

This time, I have attempted a translation of Gulzar’s ‘Mera kuchh samaan’ from the film ‘Ijaazat’. Just as human body cannot exist without a ‘soul’, it is my contention that a song without a strong lyrical base is only half-alive. And this… it’s one of the most soulful songs ever.

நாம் பிரிந்தபோது எனது கனத்த இதயத்துடன் இரண்டு கனமான suitcase-கள் உன் வீட்டிலிருந்து இழுத்து சென்றேன். நான் இப்பொழுது புகுந்த வீடு – ஹா! ஒரு நிமிடம் தா, லேசாக சிரிக்க. உன் வீடல்லவா எனது ‘புகுந்த வீடாக’ இருந்திருக்க வேண்டும். Anyways, இந்த புது வீட்டில் எனது சாமான்களை எப்படியோ ரொப்பிவிட்டேன். ஆனால் திடீரென்று ஏதாவது ஒன்று ஞாபகத்துக்கு வரும்: எங்கே என்று தேடுவேன். ஒரு list போட்ட பிறகு தான் இதெல்லாம் உன்னிடம் இன்னும் இருக்கிறது என்று யூகித்தேன். இதோ list. இந்த letter வந்த உடனேயே உனக்கு தெரிந்திருக்குமே: நான் தான் என்று. இந்த காலத்தில் வேறு யாரு Whatsapp தட்டலை விட்டுவிட்டு வெட்டிவேர்-வாச காகிதத்தில் எழுத்துக்களை embroidery போல சேர்த்து-கோர்த்து அழகு பார்ப்பார்கள்! ஆம். மாயா தான். உன் மாயாவாக இருந்த பொழுது நம் இருப்பில் சேகரித்த என் சாமான்களை (உன் புது மனைவிக்கு இன்னும் கொடுக்கவில்லை என்றால்) அனுப்பி விடு. சரியா? XXO.

My missing things…

மழைக்காலத்தில் பளபளவென்று நனைந்த சில நாட்கள்.
அப்புறம், நான் எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் மடித்து கிடைக்கும் ஓர் இரவு.
அந்த இரவை அணைத்து விடு.
என் சாமான்களை திருப்பி தந்துவிடு.

சென்னையில் இலையுதிர் காலம் என்றொன்று இருக்கிறதா?
அப்படி ஒரு காலத்தில்
இலைகள் உதிரும் அந்த சலசல சத்தத்தை
என் காதுகளில் தோடு போல் அணிந்து கொண்டு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன்.
ஆனால் அந்த மரத்தின் ஒரு கிளை, ஒரே ஒரு கிளை
இன்று வரை
அந்த இலைகளின் அரவணைப்பில்லாமல்
காற்றில் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
அந்த கிளையை வெட்டி விடு.
என் சாமான்களை திருப்பி தந்துவிடு.

ஒரே ஒரு குடையில் நாம் இருவரும் பாதி-பாதி நனைந்து கொண்டிருந்தோம்.
பாதி நனைந்து
பாதி நனையாமல்
நடந்து கொண்டிருந்தோம்.
நனையாத பாகங்களை நான் கொண்டு வந்துவிட்டேன்.
நனைந்த என் இதயம் மட்டும்
நம்… இல்லை, உன் படுக்கையின் அருகே இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
அந்த நனைந்த மனதை அனுப்பிவிடு.
என் சாமான்களை திருப்பி தந்துவிடு.

நம் காதலில் தான் எத்தனை எண்ணிக்கைகள்!
நம் ஊடல்களை ஜன்னல் கம்பி வழியே எட்டி பார்த்த நூற்றிப்பதினாறு நிலவுகள்,
உன் தோளின் பட்டையில் அந்த ஒரு மச்சம்.
அன்றே அரைத்த மருதாணியின் மூக்கை துளைக்கும் மூலிகை வாசம்.
உன்மேல் விளையாட்டாக நான் வீசிய சில குற்றச்சாட்டுகள்…
எனக்கு விளையாட்டாக நீ அளித்த வாக்குறுதிகள்…
ஞாபக படுத்த வேண்டுமா?
எல்லாத்தையும் அனுப்பிவிடு.
என் சாமான்களை திருப்பி தந்துவிடு.

ஒரே ஒரு வேண்டுகோள், please.
இந்த சாமான்களை
இந்த நினைவுகளை
நான் புதைக்கும் போது
நானும் அங்கேயே தூங்கி விட வேண்டும்
அங்கேயே நானும் தூங்கி விட வேண்டும்.