Tanglish Talks: Gratitude

Posted on July 7, 2022

9


I keep writing scenes and other random stuff. Thought they’d make for fun blog posts, titled ‘Tanglish Talks’. Do read, share, mock, comment, ring the bell icon, whatever 🙂 !

நேற்று ஒரு நண்பனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். எங்கள் பேச்சுக்களுக்கு censor-தடைகளே இல்லை. சில சமயம், நாங்கள் பேசுவதை யாராவது கேட்டால், “விவஸ்தை கெட்டவர்கள்! இதை பற்றி எல்லாமா வெளியில பேசுவாங்க?”, என்று சொல்ல வாய்ப்புண்டு. (அதற்க்கு என் mind-voice அளிக்கும் பதில்: “அட போய்யா! ஆண்கள் என்றால் எப்பவுமே நாட்டை பற்றியும் விலைவாசி பற்றியும் தான் பேச வேண்டுமா? இரவில் ஒரு X-rated கனவு வந்து அதில் என்னென்னவெல்லாம் செய்தோம் என்று பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டாமா?”)

Anyway, இது அந்த மாதிரி ஒரு சர்ச்சையை பற்றி இல்லை. “Gratitude”-ஐ பற்றியது. ஒருவர் நமக்கு ஒரு உதவி செய்கிறார்கள். பதிலுக்கு நாம் பரோபகாரம் செய்கிறோம் (வாய்ப்பு கிடைத்தால்). இல்லை “நன்றி, thank you, இதை நான் ஜென்மத்துக்கு மறக்க மாட்டேன்” — இந்த இத்யாதி சொற்கோர்வைகளிலிருந்து ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து வாய்ப்பரிசாக திரும்பி கொடுப்போம். சில சமயம் — for example, நிறைய நாட்களோ ஆண்டுகளோ கடந்து போனால் — “இப்பிடி ஒருத்தர் இருந்தார், நமக்கு இந்த உதவி செய்தார்” என்று மறந்து கூட போக வாய்ப்புண்டு. (இது தவறல்ல, குற்றமல்ல. வாழ்க்கை நம்மை அதன் வெள்ளோட்டத்தில் அடித்து கொண்டு செல்லும் போது, நாம் கரையோரம் பார்த்த சில செடி-கோடி-மரங்கள் நினைவிலிருந்து மறைய தான் செய்யும்.)

So what is gratitude? என் நண்பன் கொடுத்த விளக்கத்தை கேட்டால் அது சுமை போல் தோன்றுகிறது. “I will forever be grateful…” ஒவ்வொருவர் செய்யும் உதவியும் முதுகில் ஒரு மூட்டையாகிறது. என் வாதம் என்னவென்றால் “gratitude” என்பது தனிப்பட்ட நபர்களுக்கானது அல்ல. நாம் ஒருத்தருக்கு ஒரு உதவி செய்கிறோம் என்றால் அது நாம் அந்த வினாடியில் செய்யும் கணிப்பு. (a) என்னால் இந்த உதவியை செய்ய முடியும். நான் செய்ய போகிறேன். (b) என்னால் இந்த உதவியை செய்ய முடியும். ஆனால் செய்ய தோன்றவில்லை (for whatever reason; no judgement at all). (c) என்னால் இந்த உதவியை செய்ய இயலாது.

ஆக, உதவி செய்பவரின் மனதுக்குள் ஒரு கூட்டல்-கழித்தல் நடக்கிறது. விடை சரியாக இருந்தால் — அதாவது, உதவி செய்பவருக்கு சாதகமாக இருந்தால் — அந்த உதவியை செய்கிறார்கள். இது ஒரு two-way transaction. நாம் ஒருத்தருக்கு ஒரு உதவி செய்யும் போது, நமக்கும் ஒரு உதவி அவர்கள் செய்கிறார்கள். “நம்மால் உதவி செய்ய முடிந்ததே” என்ற சந்தோஷத்தையும் மன-நிம்மதியையும் தருகிறார்கள். “நம்மால் ஒரு நல்ல காரியம் நடந்ததே” என்று நம் கண்களிலே நம்மை சற்று உயர வைக்கிறார்கள். இந்த மறு-உதவி விலைமதிப்பற்றது. அதுவும் முதுகில் ஒரு மூட்டை தான்.

இந்த மாதிரி இரு தரப்பினோரும் எவ்வளவு மூட்டைகளை சுமந்து கொண்டே போவது? என்னை பொறுத்தவரை ஒரு simple “thank you” போதும். “எனக்கு வேண்டிய தருணத்தில் நீ என்னுடன் நின்றாய். So thank you.” போதும்! “தெய்வமாக வந்து…” இல்லை “கடவுள் தான் உன்னை அனுப்பி இருக்கிறார்”… இதெல்லாம் மிகை. இந்த முதுகு-மூட்டைகளை தூக்கி எரிய வேண்டும். சரி, கொஞ்சம் மிருதுவாக சொல்லலாம்: இந்த முதுகு-மூட்டைகளை மெல்ல இறக்கி வைத்து வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி பயணம் செய்ய வேண்டும்.”

அப்படியென்றால் “gratitude” என்ற உணர்ச்சி தப்பா? இல்லவே இல்லை. ஆனால் நமக்கு உதவி செய்தவருக்கு அந்த உணர்ச்சி தேவையற்றது – ஏனென்றால் நாம் அவர்களுக்கு ஏற்கனவே ஒரு மறு-உதவி செய்து விட்டோம். (All that சந்தோஷம், மன-நிம்மதி etc.) “Gratitude” என்பது அதை விட பெரிய சொல். நான் அந்த வார்த்தையை உபயோகப்படுத்துவது தனி மனிதனுக்காக அல்ல: இவ்வுலகத்துக்கே. இந்த ப்ரபஞ்சத்துக்கே.

“Life is a series of random coincidences” என்பது என் நம்பிக்கை. So, நமக்கு உதவி செய்தவரை நம் சுற்றுவட்டத்துக்குள் கொண்டு வந்த இந்த cosmos-க்கு, “I am grateful”. இரவில் மரிக்காமல் இன்று காலை கண் விழித்து இந்த post-ஐ எழுதுகிறேனே — அதற்கு “I am grateful”. ஒரு பட-விமர்சகனாக விரும்பிய என்னை பட-விமர்சகனாக்கிய அந்த “series of random coincidences”-க்கு “I am grateful.” மனதில் தோன்றுவேந்தெல்லாம் பேச அந்த ஒரு நண்பன் இருக்கிறானே, அதற்கு “gratitude” தேவைதான். ஆனால் அந்த நண்பனுக்கு அல்ல. அவனை என் சுற்றுவட்டத்துக்குள் கொண்டு வந்த “random series of coincidences”-க்கு.

என்னது, Kohli cover drive மாதிரி தத்துவ-boundary ஒன்று அடித்து தள்ளிவிட்டேன் என்கிறீர்களா! இல்லவே இல்லை. இம்மாதிரி நாம் “social conditioning”-செய்யப்பட்டு செய்யும் (அல்லது நினைக்கும்) ஒவ்வொரு செயலையும் (அல்லது நினைப்பையும்) சிறுவயதிரிலிந்தே பரிசீலனை செய்வேன். “Why should we do this (or think like this)?” நிறைய குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும் “overthinking” என்பார்கள். “இந்த சின்ன விஷயத்தை பற்றி ஏன் இவ்வளவு யோசிக்கிறே? பெரியவங்க காலுல விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்குன்னா வாங்கி தொலையேன். சும்மா monthly test மாதிரி “why should I do that?”-னு லாம் கேட்டுகிட்டு… ”

ஆனால், அந்த யோசிப்பின் விளைவு தான் இன்றைக்கு இருக்கும் நான்.

பி. கு.: இதுவரை பொறுமையாக படித்தவர்களுக்கு… “gratitude”-லாம் இல்லை. ஒரு simple “thank you” தான். அனால், உங்களையம் என்னையும் எப்படியோ , எந்த குறுக்குப்பாதையிலோ சந்திக்க வைத்த அந்த “random series of coincidences”-க்கு, serious gratitude, man!